Z niedzielnej refleksji: trądTrąd, znany też jako choroba Hansena (HD), jest przewlekłą chorobą zakaźną wywołaną przez prątki Mycobacterium leprae bakterię odkrytą w 1873 roku przez norweskiego naukowca Armauera Hansena oraz Mycobacterium lepromatosis odkrytą w 2008 r.

Pewnego dnia przyszedł do Jezusa trędowaty i upadłszy na kolana, prosił Go: «Jeśli zechcesz, możesz mnie oczyścić». A Jezus, zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: «Chcę, bądź oczyszczony!» Zaraz trąd go opuścił, i został oczyszczony.
Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: «Bacz, abyś nikomu nic nie mówił, ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich».
Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego. (Mk 1, 40-45)

Trąd dotyka ludzkość od tysięcy lat. Nazwa choroby pochodzi od łacińskiego słowa lepra, które oznacza "łuskowaty", zaś nazwa "choroba Hansena" pochodzi od lekarza Gerharda Armauera Hansena.

Objawy trądu to:
- szpecące zmiany skórne – owrzodzenia, jaśniejsze od normalnego kolorytu skóry, nie gojące się przez długi czas – mogą nie znikać przez wiele tygodni lub miesięcy, zmiany te są niewrażliwe na ból, ciepło, dotyk;
- uszkodzenie układu nerwowego, drętwienie mięśni, brak czucia w rękach, nogach;
- osłabienie.

Trąd jest chorobą, która towarzyszy ludzkości od czasów najdawniejszych – pierwsze wzmianki o niej pochodzą z II–III tysiąclecia p.n.e. Późniejsze źródła podają, że na początku naszej ery była już rozpowszechniona w większej części Europy. Wraz ze wzrostem liczby zachorowań w IV wieku n.e. pojawiły się pierwsze leprozoria, czyli kolonie dla trędowatych, w których byli oni izolowani od reszty społeczeństwa. W ciągu następnych dwustu lat rozpowszechniły się one w całej Europie.

W średniowieczu trąd został uznany za karę za grzechy, a odtrącanie trędowatych znacznie się nasiliło. Chorzy byli wykluczani ze wspólnot, tracili większość praw (nie wolno im było się nawet żenić) i musieli opuszczać swoje rodziny. Ostatecznie przymusowo umieszczano ich w leprozoriach, których w samej tylko Francji było w XIII wieku około dwóch tysięcy.

Sytuacja zmieniła się w epoce wypraw krzyżowych, w czasie których zachorowało wielu rycerzy, m.in. Baldwin IV Trędowaty, król jerozolimski. Zaczęto rozumieć sytuację chorych, a opiekę nad nimi uznano za chrześcijański obowiązek. Obowiązek rozwodu został zniesiony, a celem pomocy chorym powołano Zakon Rycerzy św. Łazarza

Trąd występuje w dwóch postaciach: lepromatycznej (lepra lepromatosa tuberosa) i tuberkuloidowej (lepra tuberculoides). Odmiana lepromatyczna jest zaraźliwa, a jej objawy to guzowate krosty podobne do występujących w innych infekcjach i alergiach. Postać tuberkuloidowa jest mniej zaraźliwa, ale groźniejsza dla samego zarażonego: początkowo pojawiają się plamy na skórze, stopniowo utrata czucia, szczególnie w palcach nóg i rąk, nieleczona prowadzi do zwyrodnień i utraty tkanki.

 

 

 

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież